De keuze van het niet (meer) doen!

In mijn loopbaan heb ik vijf keer een bestuurlijke functie mogen bekleden. Ik had op school nooit geleerd wat leiderschap was. Tegenwoordig zijn daar allerlei trainingen in. Ik moest het zelf uitvinden. Aan het begin van mijn ontwikkeling in leiderschap had ik vooral het idee dat ik nieuwe vaardigheden moest leren. Dat heeft me vooruitgeholpen. Leiderschap was naar mijn idee vooral naar buiten, op doelen en resultaten gericht. Vervolgens zag ik dat ik dingen ook anders moest gaan doen. Ik verdiepte me in allerlei theorieën en modellen. Daardoor liet ik ander gedrag zien. Ook dat heeft mij vooruitgeholpen. Vervolgens ontdekte ik, opnieuw door vallen en opstaan, dat goede onderlinge verhoudingen op je werk de sleutel tot succes zijn.

Visie, vaardigheden, gedragsverandering en investeren in goede relaties zijn vier pijlers in mijn persoonlijke ontwikkeling geworden. Die pijlers zetten me altijd in actie, in de doe stand! De laatste pijler die daarbij gekomen is die van het niet (meer) doen.
In al mijn plannenmakerij en harde werken vergat ik een van de meest essentiële pijlers van effectief leiderschap. De keuze om het niet (meer) te doen. Jaarplannen van organisaties zitten vol met nieuwe acties voor het komende jaar. Voornemens die overigens zelden volledig worden behaald. Mijn agenda liep altijd over van de afspraken en vergaderingen. De mailbox moest ik (van mezelf) in de vakantieperiode bijwerken omdat er anders na enkele weken een niet meer te verwerken hoeveelheid mail in zat. Visie, vaardigheden, gedragsverandering en goede relaties om zaken voor elkaar te krijgen waren hierbij niet behulpzaam. Ik moest eerst stilstaan om daarna, met meer ruimte, in beweging te komen. Ik moest stoppen met zaken die niet of minder belangrijk zijn. De ruimte die dan ontstaat geeft meer denk en handelingsruimte. Ik werd rustiger, effectiever en hielp anderen daarmee om ook te focussen op de écht belangrijke zaken.

Ik ging ook mijn visie, vaardigheden, gedragsverandering en relaties bevragen met de stopvraag. Het heeft mijn vier pijlers van leiderschap veel sterker en krachtiger gemaakt! De stopvraag, het stilstaan en de innerlijke weg bewandelen is essentieel om de actievraag goed te beantwoorden. Hoe vaak stellen we onszelf of in een overleg de stopvraag? We duwen vaak steeds meer en nieuw beleid de organisatie in zonder daarvoor de ruimte aan onszelf en de medewerkers te bieden. Leiderschap is naar buiten gericht, maar kan niet zonder de innerlijke weg van reflectie, stilstaan om daarna met meer ruimte in beweging te komen.

Misschien was stilstaan en nadenken over de actie- én vooral de stopvraag op het werk en in jouw persoonlijke leven een van de goede voornemens voor 2025?